یکی از روش‌های غلبه بر کارهای سنگین و دشوار تقسیم آن به اجزای کوچک‌تر است.

مثلا کشاورزان دروگر هنگام دروی زمین‌های بزرگ کشاورزی آن را به ورهای حدود یک متری یا اندکی کمتر یا بیشتر تقسیم می‌کردند تا جزء جزء آن را از پای در‌آوردند.

گذشتگان، برای غلبه بر ۳۰ روز ماه مبارک رمضان هم، چنین تقسیم‌بندی ذهنی زیبایی را اِعمال می‌کردند.

هم‌ولایتی‌های ظریف کامل به یاد دارند که قدیمی‌ها پس از گذشت ۱۰ روز از ماه مبارک می‌گفتند: "یی لِنگِش بَشگیا: یک پایش شکست."

پس از گذشت ۱۵ روز می‌گفتند: "کمرش بشگیا و ها سَرَه شوئَکیَه کَت: کمرش شکست و وارد سرازیری شد."

در روز بیست و یکم می‌گفتند: "او لنگش هم بشگیا: پای دیگرش هم شکست."

بر اساس این باور، ماه مبارک، در دهه سوم تبدیل می‌شد به موجودی با دو پا و کمرشکسته که در حال احتضار است و باید پس از این، در انتظار عید فطر و برپایی جشن توفیق بندگی خدا و غلبه بر شیطان بود.

#حسن_عادلخانی