قديمی ترين ذکری که از آمره در کتب تاريخی آمده است ، مربوط می شود به تاريخ قم که در قرن چهارم به نگارش درآمده است ؛ در تاريخ قم آمده : «آمره کيخسره (کيخسرو) ملک آن را برای خاصه خود بنا کرده و آتشکده او بوده است .»

جز اين مورد، نام آمره را فقط می توانيم در سفرنامه ها و حسب حال هايی بيابيم که در دوره قاجار نگاشته شده اند؛ ازجمله ناصرالدين شاه قاجار درکتاب سفرنامه عراق عجم و در سفرنامه عتبات ، عبداللّه مستوفی در کتاب شرح زندگانی من و دکتر مقدم در کتاب گويش های و فن و آشتيان و تفرش هر کدام به مناسبت به مطالبی اشاره نموده اند.

آن چه مسلم است تاريخ بنای آمره به قرن 4 قبل از ورود اسلام برمی گردد، وجود قبرستان های زرتشتيان (گبرها) درقسمت شمال غربی روستا، کشف اشيای قديمی و سکه های طلا، وجود پايه های قلعه قديمی در کوه شمالی موسوم  به کوه قلعه مُرّ، وجود چنار قطوری در ميان روستا که سن تقريبی آن در نشريه درختان کهنسال استان قم بالای 1000سال برآورده شده است ، وجود حمام قديمی با قدمت بيش از 800 سال و رواج گويشی که باقيمانده زبان پهلوی اشکانی است دلايلی متقن و محکمی هستند که اين مدعا را به اثبات می رساند.

اما آن چه که بيش از ديگر موارد ذهن پژوهشگران دهه های اخير را به خود جلب نموده گويش آمره است.

ماخذ:پایگاه اطلاع رسانی استانداری قم