رنگ‏ها  ،نقشه‏ها و باورها(قسمت ششم)

     پیش‏تر اشاره شد که یکی از مشاغل سنتی اهالی آمره رنگرزی بوده و تقریبا در اکثر منازل آمره خمره‏های رنگرزی مستقر و فعال بوده‏است.

    معروف است که یکی از اهالی پوگرد(فوجرد- روستایی در شمال‏غربی آمره و هم‏مرز با آمره) گفته بود که بسیاری از اهالی آمره زمین‏های دیم اطراف وستو را(کوه و مزرعه‏ای بر سر راه آمره به پوگرد) به خاطر اشتغال و علاقه به رنگرزی از دست دادند زیرا درآمد رنگرزی بیش‎تر از کشاورزی بوده است.

        رنگرزان آمره غالبا مواد اولیه‏ی رنگ را از طبیعت اطراف خویش تهیه می‏نمودند و به همین دلیل رنگ‏هایشان ثبات بسیاری داشته است. البته  برای ماندگاری بیش‏تر رنگ ،علاوه بر جوهر ؛از نمک و زاج( زاغَ) استفاده می‏نمودند.

جز این موارد ؛ از برگ مو(کپّه) و روناس برای تهیه‏ی رنگ سبز سود می‏جستند.

در ادامه با نام رنگ‏های مورد استفاده در قالی‏های آمره و نخ‏فرنگ بیش‏تر آشنا می‏شویم:

آوی:آبی

ایسبیک:سفید

سرخ:قرمز

 مَلََّه‏ای:زرد طلایی تیره

کو  :کبود یا آبی مایل به سبز

مسدی: مسی

پوست شیازی:صورتی کم‏رنگ

پوست خری:رنگی بین قرمز و نارنجی

سوخته‏ای:قهوه‏ای

سُوز: سبز که انواع کم‏رنگ و پررنگ دارد.

شُمشادی:زرد روشن و کم‏رنگ نزدیک به لیمویی

دوغی:صورتی

گل‏بهی:رنگی نزدیک به توسی (یا نارنجی)

جَفتی:نارنجی

موشی:خاکستری

بقیه‎‏ی رنگ‏ها که عبارتند از:زرد،کرمی و سیاه با همین لفظ فارسی نامیده می‏شوند.

عکس از: آقای علی مبشری