سفرنامه نوروزی(ق1)

یکی از برنامه‏های بسیار جذاب بازنشستگان و جوانان آمره در ایام نوروز 1390 پیاده‏روی و کوه‏نوردی صبح‏گاهی بود که به شکل خودجوش، سازمان یافته بود و هر روز بر تعداد شرکت کنندگان در این ورزش جذاب افزوده می‏شد.

از فواید این ورزش مفرح؛ علاوه بر شادابی روحیه و کسب سلامت جسمانی و روحانی ،بازدید از کوه‏ها،تپه‏ها ،دره‏ها و نقاط فراموش شده اما بسیار جذاب و دیدنی بود که عقل و هوش انسان را می‏ربود و گاهی نیز بی‏توجهی به برخی از مزارع و مراتع آه از نهاد انسان برمی‏آورد.

این توفیق نصیب ما هم شد تا دو-سه روزی در معیت باجناق(حاج علی ملکیان) به اتفاق فرزندان،پس از نماز صبح برخی از مسیرهای کم‏عبورتر را بپیماییم و از طبیعت بکر،هوای تازه‏ی بارانی ،زمین سرسبز پرسخاوت و چشمه‏های خنک کوهستان حظی توصیف ناشدنی ببریم؛و با تمام وجود به این حقیقت برسیم که اگر قرار باشد عمرمان لحظات مفیدی داشته باشد بی‏شک بخشی از آن همین لحظات بوده است.

در اولین روز طبیعت‏گردی ،بعد از ظهر یک روز دل‏انگیز به دره سینجیئک سری زدیم ؛

دره سینجیئک

سال‏هاقبل آن جا را دیده‏بودم؛ چشمه‏ی آبی داشت و دو – سه درختی دور نمای زیبایی به آن می‏بخشید ؛این بار نیز در جستجوی همان صفا قدم به دره نهادم؛

چشمه‏ای باریک در ته دره جریان داشت و از دو درخت باقیمانده از روزگاران گذشته ؛یکی دچار حریق شده و آخرین قسمت‏های تنه‏اش در حال از بین رفته بود و دیگری با کمری خمیده و شاخساری شکسته ،آخرین ایام عمر را می‏گذراند ؛

و ما با تمام وجود زبان به تحسین گذشتگان گشودیم که باز هم گلی به جمال ایشان که با کمترین ابزار، کاریز و قنات و نهری را حفر و احیا می‏نمودند و در کنارش درختی می‏نشاندند تا چشم و دل و تن خسته‏ی راهگذران لحظاتی در کنارش آرام گیرد؛

و هزار افسوس برما که درخت‏ها و مراتع را به آتش می‏کشیم ، شاخه‏ها را می‏شکنیم ،طبیعت را با زباله‏هایمان آلوده می‏نماییم ؛ در حالی که ژست شهری و درس‏خوانده و باکلاس بودنمان گوش فلک را کر کرده است.

بردر

خلاصه پس از توقفی کوتاه در هوایی کاملا بهاری که آمیزه‏ای از ابر و مه و باران و تگرک بود راه بردر را در پیش گرفتیم و پس از توقفی کوتاه در کنار استخر و چشمه‏ی بردر ، در میان هیاهوی تیهوها و کبک‏ها و زاغچه‏ها در کنار سد  کاملا خشک و خالی از خُله وُرگ(سوراخ گرگ)عکس‏هایی گرفتیم و با یک دنیا خاطره‏ی زیبا به آمره بازگشیتم.

خُله وُرگ