بي‏تاب

براي آخر شعرت هميشه بي‏تابم    /بخوان مرا كه گرفتار مصرعي نابم

غروب جمعه عجب سرخي سياهي داشت  /و چشم سبز گل‏آويز شرق مهتابم

چه حس خيس قريبي شكفته در خاطر/زهاب شور روان شد كه غرق پايابم

كدام ذوق نگاه و كدام ذكر پگاه/ كجاست نقطه‏ي پيوند آه با خوابم؟

آهاي ريگ بيابان چه‏قدر خوش‏بختي!/و خاك بر حسرت تبار بي‏آبم

سوار ساكن تنهاي دورهاي كوير/حباب زخم نمك‏سود كن تب و تابم

هنوز پشت مفاتيح غنچه مي‏كاري /و من كه تشنه‏ي آن نغمه‏ي طربناكم

تو آخرين غزل دفتر سواراني/بخوان مرا كه گرفتار مصرعي نابم

تهران - ۱-۹-۱۳۸۵

قيامت نشسته

اي خداوندوار

                   پنهان آشكار

اي روح خورشيد

               در خاك هميشه تار

                        ***

اي چشمه‏ي تابنده

اي شكوه آب ها

اي هميشه جاري در رگبرگ‏هاي هستي

                               ***

اي سبز

اي سبز سياه

اي چكيده‏ي عاشورا

اي قيامت در كمين نشسته

اي رايت‏افراز انفجار كدامين قرن؟!

                 ***

اي گمنام!

اي مشهور گمنام!

اي كاشف نام آورترين گنجينه‏ي اكنون بي نام!

اي آغاز پايان ! اي ابتداي اتمام !

               ***

اي راه!ى

اي مستقيم منتها!

اي سبب المتصل بين الارض والسما!

اي اعجاز نگاه!

                      ***

اي همه!اي هميشه!اي همواره!

از نور نظرة رحيمه‏ات

                      جرعه‏اي بنوشان

اين هيچ اكنون متفاوت را

برگ خزاني خاكسار را

گمگشته‏ي عطشان بي‏همراه را.

آمره-۱۵-۶-۱۳۸۱