آش پشت پا

یکی از رسم های بسیار قدیمی اهالی روستای آمره که هنوز هم در بین بسیاری از اهالی رایج است پختن آش پشت پا برای سرباز و زایر است در این رسم پسندیده خانواده و نزدیکان سرباز یا زایر آش رشته یا یکی دیگر از انواع آش ها را به کمک همسایه ها و اقوام می پزند و  باز هم به کمک همین اطرافیان بین مردم به ویژه نزدیکان توزیع می نمایند. در گذشته های دورتر شیرین ترین بخش کار دعوت از نامزد سرباز برای تهیه یا پخش آش بوده است البته گاهی طی همین مراسم نامزد آینده ی گل پسر انتخاب می شده است(در گویش آمره: به چشمش وادکرد) به قول حافظ:

   به چشم کرده ام ابروی ماه سیمایی / خیال سبز خطی نقش بسته ام جایی

یاد آوری می نماید که ذکر این رسم هم در کتاب آمره از قلم افتاده بود.