پُشتِ كَندولهَ كه اِدانِ ﯾوجوُري 

کندوله محلی برای نگهداری غلات و حبوبات بوده است. در گذشته های نه چندان دور همه روستا ها مثل آمره خودکفا بوده ا اند، از خاک و چوب و سنگ تمام ساختمان ها را می ساختند ( حتی محل نگهداری مواد خوراکی)، کندوله را خودشان در اندازه ها ی گوناگون می ساختند، کندوله های بزرگ که چند خرواری بود برای گندم، آرد و حتی جو، کندوله های کوچک برای حبوبات و خشکبار مانند نخود، لوبیا، عدس، بادام، گردو، سنجد و غیره ساخته می شد.

محل قرار گرفتن کندوله ها اغلب در ورودی اتاق ها در دو طرف آسْتُون ها (ورودی داخل اتاق محل کفش کندن) و یا در پیشین ها (پستوها) و یا انباری ها که مخصوص کندوله ها و ﺕرْک ها و ماوُﯾﯾه بوده است. هنوز هم در برخی خانه ها کندوله پا برجا است ولی بدون استفاده و شاید زیادی.

کندوله ها را روی پایه های (چهار پایه) با ارتفاع تقریبی 20 سانتی متری می ساختند تا کف آنها از رطوبت و حتی موش در امان باشد و محلی برای رفت و آمد گربه ها برای شکار موش هایی که احتمالا می آمدند برای سوراخ کردن کندوله ها باشد، دیوارهای کندوله هم از دیوار های ساختمان فاصله دارند تا از نم، موش و حشرات در امان باشند. دو حفره ی گرد دریچه های کندوله بودند که حفره ی روی سقف دریچه ورود مواد بوده و حفره نزدیک کف دریچه برداشت مواد بوده است،دریچه ورودی با درب چوبی، سنگی و یا توپک پارچه ای بسته می شد و درب خروجی غالبا پارچه ای بوده است.

"ضمن تشکر از آقای مصطفی آقا جعفری به اطلاع می رساند این عکس ها مربوط به خانه شادروان حاج اسماعیل آقای حاج محمد علی بیگی است-روحش شاد"