یک متل به گویش آمره
         نوشتن و خواندن به گویش آمره مهارت خاصی می‏طلبد که با کمی تمرین و عادت نمودن دست و چشم حاصل می‏شود، این چند روزی که آمره بودم حکایت متل‏گونه‏ی زیبا و نابی شنیدم که حیفم آمد آن را به فارسی ترجمه نمایم زیرا تمام ظرافت‏ها و زیبایی‏هایش از بین می‏رفت - حتما این نکته را آمره‏ای‏زبان‏ها پس از خواندن متل تایید می‏نمایند - لذا تصمیم گرفتم تا آن را با گویش آمره بیاورم تا هم نوعی نوآوری صورت گرفته باشد هم فتح بابی باشد که در آینده بیشتر به گویش آمره بنویسیم و بخوانیم.
راوی:آقای اسدالله مخلصی به نقل از مرحوم کربلایی حسینعلی پیشوا
       

دنیا دار مکافاته(از مکافات عمل غافل مشو)

عكس جنبه تزييني دارد

یی رو یی حاکم به و یی خدمتکارش درد که به باغ و بستنه درباره وا کارش وادکرد و هر رو یی دسته گلش وا حاکمه اتآورد و انعمش هاتگت و اچّه.
          یی رو یی دسته گلش بآورد که همه گل گلش خل خل به ،حاکم واشدا چرا ی گُل گَل یُ جورِی؟
خدمتکار واشدا :جناب حاکم یی بلبل وآویزیآی که گُل گَل یُ جوره خل خل ادکره.
       حاکم واشدا: یُنم سزا کارش ادوینه.
چن رو بی ور امه خدمتکار یی دسته گُل سالمش بآورد.
          حاکم واشدا :ها چه ببه که گُل گَل سالمه؟
واشدا: جناب حاکم !پورم یی تیرکمونش بسات یی سنگش ده کَمُ نیا و بلبله‏اش بکوات.
          حاکم واشدا : یُنم سزا کارش ادوینه.
چن رو بویرد حاکمه بدی خدمتکاره سیاش پوشدی و بر سروکودیه خوش هادکوه و داره اتی.
         واشدا: چرا شُویی سیات پوشدی چه بَه بی یی؟
واشدا: حضرت حاکم! پورم به رز ده به یی مار بمه و یی نیشش ویش نیا و جادرجا سیا وابه و بمرد.
         حاکم واشدا: مارم سزا یُ کارش ادوینه.
چن بی ور امه و یی رو حاکمه بدی خدمتکاره داره اتی ،پرشاد و شنگله و به سر حاله وه.
         واشدا: ها؟ چه به بی یی که انقدر به سر حاله وی؟
واشدا: جناب حاکم! اَمرو مارم بدی که داره وا یی خله دواره اچّو نصمش به خله وابه ،نصمش به بر وه به ، به بیلم به دو واکرد.
        حاکم واشدا: تو هم سزا یُ کارت ادوینی.
چن رو بعد خانواده سلطنته هوسشُ کرد یی سر به رز کیشنه، یا ها رز شییه خدمتکاره جه ترسش که نشویننه ها آوّه وشد و بشه وه بالا یی ناربندی که به نییُم اسدله ده به ،نصمش به لا درخته وا بمند ،نصمش هم دیار به.
        خانواده سلطنته واشدانه هوا پر گرمه ویتره یی آو تنی بکریمی و یی شنو ببریمی.یا ها آوّ شی یه بشُدی یی عسک به آوّ ده دیاره.
         واشدانه: فلُ فلُ به بی یه بشی یی وه درخت نیا به خانواده حاکمه واکری الُ وا حاکمه ادایمی حقت هایت دو.
هرچی التماسش بکرد فایدش نکرد و وا حاکمشُ بوات و حاکم واشدا گردنش بکویته.
       واشدا: حضرت حاکم! مُ جه رو نادُنی یی خطا بکرد اما اگه شمام گردنه مُ بکویی خوت بواتی که سزاش ادوینی.
       حاکم واشدا: اخسن وه یُ عقل و هوش. یُ دو ات ادّخشم اما ات ذُنابو دنیا دار مکافاته و هر کی هر چی ظلم و بدی بکره سزاش به همی یُ دنیا وه ادوینه.اسا منم خوبی بکرد تم ببخشای یا خوبیم بی برسه.