قرن‏های همیشه

کوچه‏ی سبز باغ‏های بلند      با عبوری زلال نجوا داشت

     شرشر آب،چهچه بلبل         روح را بر زمین نمی‏انگاشت

***

خنکای نسیم فروردین          شانه در گیسوان باغ نهاد

کاش هستی به چشم می‏دیدت           تا بهشتش ز چشم می‏افتاد

***

سنگ در گوش جوی زمزمه کرد           :"ضربه‏ی کودکی، مرا غلتاند

      گوییا مست نغمه‏های تو بود              که مرا رقص پای او چرخاند"

***

کوچه‏باغ از عبور کودکِ رنگ                   سرِانگشتِ تر به خاطره زد

     برگی از یادهای دیرین را                     هدیه‏ی چشم‏های پنجره کرد

***

کای پسر سال‏ها،نه،دهها سال               پدرت را چو میزبان بودم

      پیش از آن ،با عصای بابایش                  چشم ازخواب صبح بگشودم

***

   قرن‏های دراز کوچه‏ی باغ                  قصه‏ی این عبور می‏خواند

باز صبح است و کودکی که چقدر          به پدر‏جد خویش می‏ماند

***

کوچه‏ی باغ،جویبار،برگ و سنگ            باز هم قرن‏ها می مانند        

 تا حدیث مکرر رفتن                      بر فراموشیان فروخوانند

                                                                                ***

باز آرام باش ای" َسرّو "             کوچه باغت همیشه آبادان

من اگر روشن و اگر خاموش         تو بمانی همیشه جاویدان

ح.ع.برگ

9/5/1389