روزگارا

روزگارا ... غم تزویر و ریا پیرم کرد

این که آن گفت و نه آن کرد ز تو سیرم کرد

ز آن طرف سادگی خلق به زنجیرم  کرد

ترس از تار خرافات زمین گیرم کرد

بس که ناگفته دیوان حقایق بودم

عاقبت کور و کر و لال به تقدیرم کرد

بس که از آیت حق ترس و گریزم دادند

شاعری گوشه نشین خلق به تقریرم کرد

زآن که از خبط  ریا داد سخن سر دادم

شاعری دور  ز انصاف به تصویرم کرد

دل من بس که ز صد نکته یکی را ناگفت

نقش بی یال و دم و اشکم یک شیرم کرد

(انیس الشعرا) انیسی 15-2-95