اِسبَه esba: سگ. 

ویل دورانت در کتاب تاریخ تمدن مطلبی را از فردی نقل می‌کند که از سرزمین مادها (پارس ـ ایران کنونی) آمده و هنوز چند واژه مادی را در خاطر داشت.

یکی از آن‌ها واژه "ا٘سپَکَه spaka" به معنی سگ است.

جالب است که پس از هزاران سال، این کلمه به همین شکل و یا با تغییر آوایی اندک در گویش‌های مرکزی و شمال‌غربی ایرانی رایج است.

از آن‌جا که ریشه تمام این زبان‌ها‌، هند و ایرانی و در مرحله بالاتر هند و اروپایی است؛

بی‌شک واژه انگلیسی "dog" هم بازمانده پیوند باستانی این زبان‌هاست.

به اشکال دیگر این واژه دقت کنید و لذت ببرید:

اوستایی: اسپَکَه

تالشی: اِسپَه

زرتشتی: سَبَه

کردی: سِپَه

سمنانی، سنگسری، دلیجانی، نایه‌ای: اِسبَه

سرخه‌ای: اِسبا

وفسی: اَسبا

کهکی: اِسبی

دکتر حسن_عادلخانی