تِلَه کوئَه [مونث] tela kua

تله (نشیب، سینه‌کش، سراشیب) + کوئه (کوبه):

تکه چوب بلندی که پس از شستن فرش، لحاف، تشک، پتو، پالتو، شستن پشم قبل از رشتن، شستن خامه قبل و پس از رنگ کردن و پارچه‌های ضخیم و زمخت مورد استفاده قرار می‌گرفت بدین ترتیب که با چوب بر آن‌ها می‌کوبیدند تا آب و چرک‌شان گرفته شود.

در گویش آشتیان آن را "کِلِه کو" می‌نامند.

توضیح: 

 جوانان دهه ۶۰ و پیش از آن نیک به یاد دارند که اطراف حوضچه قشور سنگ‌های صاف و صیقلی قرار داشت که غالبا مردان روی سنگی که در محل خروجی آب قرار داشت با "تله کوئه" مشغول گرفتن آب و چرک البسه بودند.

دکتر حسن_عادلخانی